Przesuwa na górę strony

Pałace, zamki, rezydencje

Boleścin

Pałac w Boleścinie
Boleścin 36, 58-112 Boleścin

 

Przeczytaj więcej o Pałacu w Boleścinie

Zespół pałacowy znajduje się w południowej części miejscowości, w rozwidleniu dróg prowadzących do Dzierżoniowa i Makowic. Rezydencja wzniesiona została na przełomie XVIII i XIX wieku przez von Czettritzów.

Na zachodniej elewacji pałacu znajduje się kartusz herbowy rodu von Reichenbach-Goschütz, kolejnych właścicieli Boleścina. Pałac jest budowlą dwukondygnacyjną, założoną na planie prostokąta, z wejściem prowadzącym przez ganek znajdujący się od strony dziedzińca. Przed II wojną światową folwark nastawiony był na hodowlę bydła. Po wojnie w pałacu mieściła się szkoła podstawowa, obecnie pałac pełni funkcje mieszkalne i biurowe.

Przeczytaj więcej o Pałacu Burkatów

Zespół pałacowy położony jest w północnej części wsi. Obecna budowla pałacowa została wzniesiona w dwóch zasadniczych fazach: w latach 40. XIX wieku oraz w roku 1895 roku.

Wcześniejsza siedziba spłonęła 7.03.1834 r. Pałac jest budowlą dwukondygnacyjną, założoną na rzucie zbliżonym do litery „L”, krytą dachem czterospadowym. Od strony dziedzińca znajduje się wieżyczka z klatką schodową. Budynki gospodarcze wznoszone były od lat 40 XIX wieku.

Wokół pałacu, założony został park o charakterze krajobrazowym. Układ wodny parku tworzą trzy stawy: dwa z nich w części pałacowej, jeden w części folwarcznej. Centralną część parku tworzy polana, od strony zachodniej zamknięta ciekiem wodnym, obsadzonym lipami.

Przeczytaj więcej o Pałacu w Bystrzycy Dolnej

W południowej części Bystrzycy Dolnej znajduje się zespół pałacowo-parkowy. Zachowane piwnice pałacu oraz przelotowa sień pośrodku wskazują, że budowla pierwotna mogła zostać wzniesiona w XVI wieku.

Najstarsza część odpowiada dzisiejszej części środkowej budowli. Bryła pałacu składa się z dwukondygnacjowego, założonego na planie prostokąta korpusu, z dostawionymi pod kątem prostym oficynami od zachodu. Pałac kryty jest dachem mansardowym. Obecny kształt rezydencji został nadany w początkach XIX wieku. Przebudowę można wiązać z przejęciem majątku przez Reitzensteinów. Rozbudowa pałacu o skrzydło wschodnie i nadanie budowli cech neomanierystycznego pałacu niderlandzkiego nastąpiło w 70. latach ubiegłego stulecia. Oszklona weranda wspierająca taras z secesyjnymi motywami zdobniczymi pochodzi z ok. 1900 r. W czasach powojennych nastąpiła przebudowa zacierająca pierwotny układ wnętrz. Po roku 1945, pałac pełnił funkcje

Pałac z oficynami mieszkalnymi i gospodarczymi usytuowany jest po zachodniej stronie drogi. Fasada pałacu zwrócona jest na południowy-wschód, w kierunku wiejskiej drogi i płynącej do niej równolegle młynówki, oddzielającej pałac od majdanu folwarcznego. Zachowany od północnego wschodu pałacu kamienny mur odgradzał od części przypałacowej prawdopodobnie dawne ogrody warzywne czy sad. W pierwszych latach XIX wieku został założony w pobliżu pałacu staw. Teren przy pałacu od zachodu i południa otoczony jest skarpą, przy której zachowane są ponad 200 letnie dęby. Około lat 70. XIX wieku na tym terenie założono niewielki park z centralną polaną i małym ozdobnym stawem w jego południowo-wschodniej części. Prawdopodobnie w początkach XX wieku przy stawie powstał taras z balustradą, zachowany fragmentarycznie.

Bystrzyca Górna

 

 

Przeczytaj więcej o Pałacu w Bystrzycy Górnej

Pałac oraz zabudowania folwarczne z początku XIX wieku znajdują się w środkowej części miejscowości. Pałac wzniesiony został w XVII wieku (o czym świadczą zachowane piwnice). Obecna bryła pałacu pochodzi z połowy XIX w.

Po wojnie nastąpiła gruntowna przebudowa rezydencji. Obecny pałac założony jest na rzucie zbliżonym do litery „L”, czterokondygnacyjny, od strony dziedzińca mieści się okrągła klatka schodowa, kryty dachem płaskim. Po II wojnie światowej majątek został upaństwowiony i użytkowany przez PGR. Pałac pełnił funkcję domu wypoczynkowego, w latach 70. był użytkowany przez ZOZ w Świebodzicach, później przez ZOZ w Świdnicy i pełnił funkcję sanatorium. Obecnie w pałacu mieści się specjalna szkoła podstawowa oraz ośrodek szkolno-wychowawczy.

Na dziedzińcu pałacu pierwotnie znajdowała się fontanna. Park rozciąga się na wschód od zabudowań folwarcznych, natomiast od zachodu graniczy z zespołem kościelnym. Dawna kompozycja parku z cennym starodrzewem została zachowana. W miejscu dawnej polany zostało założone boisko sportowe. Park od północy przechodził w naturalną granicę w obszar leśny.

Przeczytaj więcej o Pałacu w Gogołowie

W części południowej wsi znajduje się zachowany w dawnych granicach zespół dworski, składający się z dworu, folwarku oraz niewielkiego krajobrazowego parku. Założenie folwarczne znajdowało się po północnej i wschodniej stronie dworu, który od majdanu folwarcznego mógł być oddzielony fosą. Zachowany budynek dworu powstał w okresie posiadania majątku przez ród von Zedlitz. Świadczy o tym tablica z datą 1538 (pochodząca prawdopodobnie z wcześniejszej budowli, wtórnie wmurowaną w elewację zachodnią) oraz napis w nadokiennikach okien drugiej kondygnacji elewacji wschodniej; ,, Verhum Dei in aeternam honor[em] solus anno 1592”. Dzisiejszy kształt pałac uzyskał najprawdopodobniej w okresie rozbudowy w 1592 roku i w I połowie XVIII w.

Gruntowna modernizacja dworu nastąpiła w 1894 roku. Budowla z okołu 1538 roku mogła być dwuskrzydłowa. Wówczas powstały części ścian zachodniej i wschodniej dworu. Budynek z końca XVI wieku był murowany, dwukondygnacyjny. Na elewacjach zachowane są fragmenty dekoracji sgraffitowej oraz kilka sklepionych kolebką sal na parterze. Obecna budowla jest dwuskrzydłowa, kryta dachem mansardowym.

Grodziszcze

 

 

Przeczytaj więcej o Pałacu w Grodziszczu

Zespół pałacowy Dolnego Grodziszcza powiązany funkcjonalnie i krajobrazowo z główną siedzibą właścicieli majoratu dóbr w Krzyżowej jest najdalej na zachód wysuniętą częścią miejscowości.
Pierwotnie była to czworoboczna budowla folwarczna z pałacem, później pełniącym funkcję domu zarządcy (zachowana budowla o metryce XVIII-wiecznej). Pałac późnobarokowy z drugiej połowy XVIII wieku wzniesiony został dla rodziny von Dresky w miejscu istniejącego już wcześniej dworu.

Przebudowa nastąpiła w drugiej połowie XVIII wieku. Z tej fazy budowy odczytuje się formy połaci dachowych, układ wnętrz oraz zachowany w fasadzie portal. Modernizacja pałacu nastąpiła najprawdopodobniej w początkach XX wieku. Podczas powojennej modernizacji, poza portalem, zniszczony został w dużej części wystrój elewacji.

Jakubów

Przeczytaj więcej o Pałacu w Jakubowie

Pałac fasadą zwrócony jest na południe, w stronę dziedzińca folwarcznego. Przed pałacem zbudowany został podjazd, który od strony rezydencji wzmocniony został murem oporowym. Istniejąca wcześniej budowla późnobarokowa przebudowana została gruntownie po 1783 roku, gdy majątek został nabyły przez Karla Sylviusa von Gellhorn.
Pałac jest dwukondygnacyjny, z mieszkalnym poddaszem, budowany na planie prostokąta. Od wschodu widoczna jest XX wieczna weranda, od zachodu została dostawiona przybudówka, kryta łamanym dachem mansardowym. Na oficynach gospodarczych znajdują się czytelne inicjały odnoszące się do rodu von Gellhorn.

Na północ od pałacu prostokątny obszar (zachodnią granicę wyznacza kamienny mur) zajmował romantyczny ogród założony w 20. latach XIX wieku, usytuowany na lekkim skłonie terenu o spadku w kierunku południowym. Po stronie zachodniej pałacu znajdował się taras widokowy.

Komorów

Przeczytaj więcej o Pałacu w Komorowie

Zachowana budowla pałacowa obecną sylwetę uzyskała po przebudowie z ok. 1800 roku. Jest to budynek dwukondygnacjowy z mieszkalnym poddaszem, dwuskrzydłowy, zbudowany na planie zbliżonym do litery ,,L”.

Zachowany został pierwotny, dwutraktowy układ pomieszczeń. Znacznie przebudowane zostały wnętrza pałacu w drugiej połowie XIX wieku. Od strony wschodniej dobudowany został taras na podcieniu filarowym. Budowla kryta jest dachem mansardowym. Wejście główne poprzedzone jest kolumnowym gankiem.

Pałac fasadą zwrócony jest na południe w stronę dziedzińca folwarcznego założonego na planie prostokąta, wokół którego znajdują się zabudowania gospodarcze. Na dziedziniec prowadziły dwa wjazdy: od wschodu i od pomocy (przez bramę). Przy wjeździe od strony wschodniej usytuowany jest architektoniczny (w kształcie dzwonnicy) pomnik poległych mieszkańców Komorowa w I wojnie światowej o formach architektury z lat 30. XX w. W latach 70. XIX wieku nadano założeniu ogrodowemu charakter romantyczny poprzez regulację strumienia oraz nowe obsadzenia. Historycznie ukształtowany układ przestrzenny założenia zachowany został w dawnych granicach.